2018 74 th Anniversary of D-Day TheLiberation of Europ and the « Battle of the Bulge 1944 - 2014 »,

 

http://www.st.vith.be/battle-of-the-bulge/

http://www.bastogne.be

 

"..No bastard ever won a war by dying for his country. You won it by making the other poor dumb bastard die for his country. Generaal George S. Patton

Foto van de eerste Amerikaanse tank die het belegerde Bastonge bereikte : Cobra King Van links naar rechts : Harold Hofner ,hoofdkanonnier , Hubert J.S. Smith , chauffeur , Milton Dickerman , kanonnier , Charles P .Boggess , Tankcomandandt , James G.Murphy. lader

Het Ardennen offensief

Op 16 december 1944 werd het Ardennen offensief ingezet door infanteriedivisies van het 6e pantserleger . De tanks werden in de achterhoede gehouden om eventuele eerste successen verder uit te buiten .Met hun rechterflank stuiten ze op de 2e en de 99e divisie van het Amerikaanse 5e legerkorps , dat nog onder bevel stond van Generaal-Majoor Leonard Gerow . De 2e divisie was een , in felle strijd geharde eenheid , die zich zeer snel van de verrassing herstelde . De 99e divisie had daar meer moeite mee . Ze had nog nooit eerder harde strijd hoeven te leveren . Uiteindelijk slaagde het Amerikaanse 5e korps erin , alle vijandelijke aanvallen ten spijt , zich op de heuvelrug bij Elsenborg staande te houden .Maar bij Losheim , waar de Amerikaanse 14e pantserdivisie maar lichte tegenstand bood , wist Generaal Dietrich zonder veel moeite door de opening in het front te breken . Daardoor werd niet alleen de weg naar Stavelot voor de Duitsers geopend , maar kon hij ook de linkervleugel van de Amerikaanse 106e divisie dwingen om te keren . Diezelfde dag nog werd deze divisie in de pan gehaktdoor het Duitse 5e pantserleger , dat ook de Amerikaanse 28e naar Clervaux terugdreef De twee regimenten van de Amerikaanse 106e divisie die de hoogvlakte van de Schnee-Eifel bezet hielden , dreigden te worden omsingeld .


Boven : ' Obersturmbannfürer' Joachim Peiper , de bevelhebber van de vermaarde gevechtsgroep Peiper , bij een wegwijzer

Joachim Peiper

LE KAMPFGRUPPE PEIPER ( text Francais )

Massacre of Baugnez (text Englich )

106 Infantry Division http://www.mm.com/user/jpk/memorial.htm

 

DE Duitse aanval

Boven : HET BLOEDBAD VAN BAUGNEZ

oorlogsmisdaad ...

De Groep "Peiper" onder leiding van SS -er Joachim Peiper kwam op 17 december 1944 tijdens zijn opmars langs Baugnez het Amerikaanse Batterij "B" 285ste veld artillerie bataljon en een deel van het 291ste ingenieurs bataljon tegen, de strijd was hard maar zeer kort, de Amerikanen moesten met alleen geweren en mitrailleurs het opnemen tegen zware tanks, dit was onbegonnen werk en de commandant gaf het teken van overgaven ! De Amerikaanse soldaten lieten hun wapens vallen en Peiper leidde hen naar een weide. Daarna werd het bevel gegeven het vuur te openen ( weten nog niet wie, Joachim Peiper of een andere officier , maar de groep ' Peiper' was de verantwoordelijke ) de Amerikaanse krijgsgevangen werden neergemaaid in de weide, het sneeuw kleurde rood !80 krijgsgevangen werden vermoord , enkele konden vluchten en vertelden deze slachting dan ook meteen door ! Op 13 januari 1945 werd het gebied pas veroverd door de Amerikanen en de lijken werden ontdekt, bevroren in het sneeuw. Joachim Peiper werd later gevat en veroordeeld samen met andere oorlogsmisdadigers.
84 vermoord en de anderen rakten zwaar gewond . 

DE MASSAMOORD TEN ZUIDEN VAN MALMEDY ( Baugnez )

Boven : Vol ongeloof aanschouwt een Amerikaanse soldaat het bloedbad

Als door een wonder bleken nog verschillende Amerikaanse soldaten in leven. Onder hen Lary, met twee schotwonden en Homer met één schotwond. De Duitsers die bezig waren op te breken en verder te trekken zagen plots een groep van ongeveer 20 man opspringen en over het veld rennen noordwaarts naar de bossen. De Duitse troepen draaiden hun wapens wederom richting het veld en openden weer het vuur. Ongeveer twaalf mannen zetten daarop koers naar het café om daar dekking te zoeken. De Duitsers staken het café in brand en de mannen die naar buiten kwamen werden alsnog vermoord.Colonel Pergrin in Malmedy had het geschiet gehoord maar wist niet wat er aan de hand was. In een jeep reed hij naar een heuvel bij de wegversperring. Terwijl hij probeerde waar te nemen wat daar gebeurde kwamen er opeens vier mannen de bossen uitgestrompeld met een verwarrend verhaal. Pergrin nam de mannen mee naar Malmedy.

Later bereikten meer overlevenden de wegversperring van het 291st en als het donker is komt de laatste overlevende zich daar melden, Warren Schmidt, die zich al die tijd schuil had gehouden in een ijskoud stroompje. In een boerderij was Lieutenant Lary in elkaar gezakt en naar Malmedy en Pergrin gebracht. Meer mannen kwamen in de loop van de nacht zich melden bij het 291st. In totaal wisten 43 ontsnapten zich in veiligheid te stellen. Van de overgegeven Amerikanen bleken er 86 vermoordt te zijn.Binnen vierentwintig uur wist elke Amerikaanse soldaat wat er gebeurt was. Het was een ommekeer in de behandeling van gevangen Duitsers.

Hitler had gehoopt dat zijn plan om geen mededogen te tonen tegen de geallieerden deze in paniek terug zouden trekken. Nu gebeurde precies het tegenovergestelde, de Amerikanen waren vervuld van haat en zouden wraak nemen om de mannen te wreken die bij Baugnez waren omgekomen. Verschillende groepen Duitsers die zich later overgaven werden zonder pardon neergeschoten.De omgekomen Amerikaans soldaten zouden nog tot 13 januari 1945 in de bevroren velden rond het kruispunt blijven liggen. Het Amerikaanse leger beweerde dat het zolang duurde (bijna een maand) vanwege de gevechten die hier toen gewoed zouden hebben.
Na de oorlog werd een rechtzaak gehouden tegen 73 manschappen uit de 1st SS-Panzer Division. Op 16 mei 1946 begon de rechtzaak in Dachau. Niet alleen stonden de mannen terecht voor de 'Malmedy Massacre', zeker ook van tien andere zaken werden de mannen beschuldigd. Over de gehele route die Kampfgruppe Pieper had gevolgd, via Honsfeld, Bullingen, Ligneuville, Cheneux, Stavelot, Trois Ponts, Stourmont, Wanne, Lutrebois en Petit Thier waren uitwassen en excessen uitgevoerd onder de krijgsgevangen maar ook onder de burgerbevolking van België. De verdachten werd moord ten gelaste gelegd op 90 ongeïdentificeerd Belgische burgers en tussen de 538 en 749 niet nader genoemde geallieerde soldaten. Lieutenant Lary identificeerde Georg Fleps die het eerst schot zou hebben gelost nabij Baugnez op de gevangen genomen Amerikanen. Op 16 juli 1945 eindigde de rechtzaak met de ter dood veroordeling 43 Duitsers, 22 levenslang, 2 kregen twintig jaar en vijf mannen kregen ieder 10 jaar. Onder de ter dood veroordeelden waren Fleps en Peiper.

Toen later bekend werd dat de bekentenissen waarschijnlijk onder foltering waren verkregen werd op 14 september van dat jaar alle doodvonnissen omgezet in gevangenisstraf. Op 25 oktober 1955 kwam Dietrich vrij tegen de wensen van Brigadier General McAuliffe (die toen commandant was over het Amerikaanse leger in Duitsland). McAuliffe had daarvoor drie maal de vrijlating tegen gehouden van Dietrich. Joachim Peiper wordt op 22 december 1956 vrijgelaten ondanks protesten van het Amerikaanse Legioen. Na de oorlog werd een simpel kruis geplaatst op de plaats van het bloedbad. Later verscheen een permanente herinnering aan de andere kant van de kruising.


Boven : Een brug die door de Amerikanen wordt opgeblazen , terwijl ze zich terugtrekken in de buurt van Stoumont .

Het Amerikaanse 7e leger , dat nog maar 4 divisies telde , moest er genoegen mee nemen zich rond Echternach te groeperen inplaats van - wat aanvankelijk de bedoelilng was geweest - heel Luxemburg in zijn aanval op te nemen .Hoewel heel wat terrein moest prijsgeven , werd de Amerikaanse 4è divisie , die de rechtervleugelvormde ,niet zo erg op de proef gesteld als de 28è divisie. Toen de ,eerste berichten over de Duitse aanval bij het geallieerde opperbevel binnenkwam , was Bradly in Versailles in conferentie met Generaal Bedell Smith , Chef van de staf van Eisenhouwer . Enkele uren latermelde een rapport dat het Amerikaanse 1e leger 8 Duitse divisies had geteld . Eisenhouwer en Bradlly begrepen onmiddellijk de mogelijke gevolgen van dit offensief . De mankracht waarover ze op 16 december beschikten , was nog kleiner dan die waarmee Generaal Gamelin het op 13 mei 1940 had moeten stellen . Feitelijk bleven de reserves beperkt tot het 18e luchtlandingskorps van Generaal-Majoor Ridgeway .
Twee divisies hiervan werden opnieuw bij Reims geformeerd , nadat ze twee maanden bij Nijmegen hadden gevochten . Het korps werd onmiddellijk gealarmeerd en het Amerikaanse 9e leger kreeg opdracht zijn 7e pantserdivisie ter beschikking van het 1è leger te stellen . Het Amerikaanse 3e leger moest zijn 10è pantserdivisie aan het 1e leger afstaan . Enkele dagen later zou Eisenhouwer de 2e pantserdivisie die net in Frankrijk aan land was gekomen , kunnen inzetten .Hetzelfde gold voor de 87e divisie en 17è luchtlandingsdivisie , die zich nog in Engeland bevonden , maar op het punt stonden te worden ingescheept voor de oversteek naar Frankrijk . Het zou echter nog wel de nodige tijd vergen eer ze de linies zouden bereiken en aan de strijd zouden kunnen deelnemen . Intussen konden de Amerikanen tegenover 21 Duitse divisies slechts 6 divisies opstellen . Daar kwam nog bij dat de successen van Skorzeny's commando's en van parachutisten van von der heydte ( in werkelijkheid slechts 1500 man ) door geruchten enorm waren opgeblazen . Maar het ergste was dat het slechte weer van die week luchtaanvallen bijna onmogelijk maakte . Dit was extra zuur . Omdat de Amerikaanse 9e luchtvloot op 7 augustus 1944 bij Morain in de buurt van Avranches ( Normandië ) tijdens de hevige gevechten van de geallieerde en Duitse legers had bewezen ‘ het meest doeltreffende anti-tank wapen ter wereld ‘ te zijn . Maar de weerberichten bleven met een eentonige regelmaat ‘ laaghangende bewolking ‘ en ‘ dichte mist melden gedurende de week van 16 tot 23 december

Onder : Een Amerikaans vuurpeleton maakt zich klaar voor terechtstelling van mislukking . Manschappen van Otto Skozeny's commando troepen die tijdens het Ardennenoffensief werden gevangengenomen .De Duitsers waren gekleed in Amerikaanse uniformen , droegen Amerikaanse wapens en reden in een Amerikaanse jeep . Op een gegeven ogenblik werden ze aangehouden en toen hen naar het wachtwoord werd gevraagd , moesten ze het antwoordt schuldig blijven . Ze gaven toe , dat hun opdracht bestond uit het localiseren en saboteren van verbindings - en verkenningseenheden . De drie Duitse spionnen waren voor hun opdracht speciaal oipgeleid . Om zich vertrouwd te maken met de Amerikaanse gewoonten en het accent hadden zich onder de Amerikaanse krijgsgevangenen in kampen in Duitsland begeven . De drie Duitsers werden geëxcuteerd na een krijgsraad , gehouden door Amerikaanse gezagsdragers in België .

Onder : Manschappen van de Amerikaanse 7e pantserdivisie op weg van Hunnage naar Saint-Vith

De Duitsers wijken

Alles wat zich afspeelde om de slag van de Ardennen . Kan worden samengevat in een woord :
‘ Bastonge ‘ . Brigadier-Generaal A .C. Mc Auliffe en zijn 101 e luchtlandingsdivisie hebben bijzonder heldhaftig rond het stadje Bastonge gestreden . Ook de Amerikaanse 7e pantserdivisie en haar bevelhebber Brigadie-Generaal Robert Hasbrook verdienen de hoogste lof voor hun gedrag onder vijandelijk vuur . De moeilijke ligging van Saint-Vith dwong het Duitse 5e pantserleger tussen 18 en 22 december 1944 , door het verdedigen hiervan , zijn krachten te spreiden . Het stadje werd pas na uitdrukkelijk bevel ontruimd door de verdedigende Amerikanen .Het is waar dat twee regimenten van de Amerikaanse 106 e divisie op 19 december 1944 in de Schnee-Eifel in de val zaten en dat 6.000 manschappen zich moesten overgeven . Maar overal elders weerden de Amerikanen zich manhaftig tegen alle aanvallen van de Duitsers De groote verdienste van de Amerikaanse troepen was dat enkele bevelhebbers en een handjevol verspreide eenheden , niettegenstaande het element van verrasing en de aanvankelijke wanorde , de situatie hebben gered door enkele zeer belankrijke punten verbeten te blijven verdedigen . En het moet worden gezegd , dat zelden het lot van zoveel divisies heeft afgehangen van zo weinig afzonderlijk optredende kleine gevechtseenheden . Een handje vol artilleristen redden met een paar kanonnen de stad Bütgenbach en voorkwamen daarmee dat de Amerikaanse 2e en 99 e divisies volledig werden ingesloten . Een bataljon van de mijnopruimingsdienst redde de stad Malmedy ! Een Compagnie van het Amerikaanse 51e gevechtsbataljon van de genie hield de voorposten van de Duitse gevechtsgroep ‘Peiper ‘tegen . Ze bliezen de brug over de Salm bij Troi-Ponts op en dwongen Peiper om via de Ambleve terug te keren om een andere brug te zoeken , namelijk die bij Werbemont . Daar vochten de pioniers van het Amerikaanse 291e bataljon een heldhaftige strijd om Peiper te beletten de rivier over te steken. Voor de tweede keer zagen de Duitse troepen daar met een enorme dreun , vlak voor hun neus een brug de lucht ingaan . Bovendien leden ze gevoelige verliezen als gevolg van aanvallen uit de lucht , die ondanks het slechte weer toch met uiterste nauwkeurigheid werden uitgevoerd . De stad Stavelot , die op 17 december 1944 moest worden prijsgegeven , werd twee dagen later op de Duitsers heroverd . De strijd ging voort in in het diepligende dal van de Ambleve .
Daar werd Peiper, die na vijf dagen van felle strijd geen brandstof meer had , gedwongen al zijn rijdend materieel achter te laten . Met zijn enkele honderden mannen , die waren overgebleven , moest hij zich door de sneeuw langst de meest onmogelijke paadjes te voet terug trekken . Het werd een barre terugtocht .

1945 Location: Langlir, Belgium Description: A tank destroyer of the 703rd Tank Destroyer Battalion, 3rd Armored Division, moves past disabled German tank to engage the enemy 1/2-mile ahead, south of Langlir, Belgium.

De langzame opmars

Aan Duitse zijde had Dietrich een grote fout ,gemaakt door koppig pogingen te doen de heuvelrug bij Elsenborg te nemen . De verdediging ervan was bijzondersterk , doordat de uiterst bekwame gevechtseenheid die de Amerikaanse 1e divisie was , bij de troepen van Generaal Gerow was gevoegd . Zo kwam het dat de 12e SS-pantserdivisie ‘Hitlerjugend ‘ in de buurt van Bütgenbach tot staan werd gebracht . De beroemde SS-divisie ‘Leibstandarte ‘ werd van haar vooruitgeschoven posten - die op last van Kolonel Peiper in het dal van de Ambleve waren doorgedrongen - gescheiden . Samengevat kan worden gezegd dat het Duitse 6e pantserleger op de vierde dag van de aanval nog ver was verwijderd van de maasbruggen die het - zoals de plannen indertijd luiden - nota bene binnen 72 uur had moeten bereiken . Dat konden , zoals later zou blijken , de Duitsers wel vergeten .

De weg naar Bastonge vrij

-

Eisenhouwer besluit tot een Tegenaanval

Volgens zijn Memoires opende Eisenhouwer de bijeenkomst met de verklaring : ‘ de huidige situatie moet worden beschouwd als een goede kans en niet als een ramp . Rond deze vergadertafel verwacht ik uitsluitend opgewekte gezichten . Het was iedereen duidelijk dat hij precies wist wat hij wilde en dat hij de toestand volledig meester was . Hij beschikte volop over die bijzonder innerlijke kracht , diehem altijd vervulde als hij wist dat hij een onherroepelijke beslissing moest nemen . ‘ Het belangrijkste besluit dat op de conferentie werd genomen , was dat de 6 Amerikaanse divisies van Generaal Pattons 3e en 12e korps vanuit het Saarland naar het front Echternach-Diekirch-Bastonge zouden worden overgeplaats . Tegelijkertijd zou zijn 8e korps deel gaan uitmaken van het Amerikaanse 3e leger . Het betekende dat de rechtervleugel van Generaal Devers strijdmacht zich van Bitche tot aan Saarbrücken zou uitstrekken . Een telefoontje van de bevelhebber uit Verdun was dus voldoende om de gewenste troepenbeweging op gang te krijgen .Volgens Farago werd dit bevel , waarbij het ging om het Transport van 133.178 voertuigen over een afstand van totaal 2.400 Kilometers , in vijf dagen uitgevoerd . In die tijd vervoerden de achterste echelons ( zelfstandig opererende groepen ) van het 3e leger 56.000 ton aan voorraden , deelde de staf van de inlichtingsdienst duizenden kaarten van de nieuwe sector uit en legde de verbindingsdienst ruim 36.000 meter nieuwe telefoonkabels. Dit alles werd in de sneeuw en over beijzelde wegen volbracht , een prestatie die er niet om loog . Diezelfde dag nog had hij tegen Bradly gezegd ; ‘Brad , deze keer heeft de mof zijn kop in de vleesmolen gestoken ‘ en terwijl hij zijn vuist balde had hij er aan toegevoegd : ‘ en deze keer heb ik de zwengel beet ‘ . Maar Patton was bovendien iemand die doordacht en een organisatietalent van de hoogste klasse bezat

101st Airborne Division -

 

Terwijl het 101st Airborne Division tot rust komt in Mourmelon, nabij Reims, breekt het Duitse leger half december door de Belgische Ardennen, in de hoop door te stoten naar (wellicht) Antwerpen. Op 18 december wordt het 101st met 11.000 man naar Bastogne gezonden. Deze weten omsingelt door acht Duitse divisies stand te houden. Het is een op en neer gaand gevecht. Door het personeel tekort bij het 101st worden zelf de koks en klerken ingezet om te vechten. In de bevroren ruïne van Bastogne worden de para’s gehinderd door loopgraaf-voet en andere bevriezingsverschijnselen, maar de mannen houden stand. Het 101st is zo verbeten dat Brigadier-General Anthony C. MacAuliffe het voorstel van Duitse zijde dat het 101st zich maar overgeeft , dit afdoet met ‘Nuts!’. Als eindelijk op 26 december 1944 de Amerikaanse 4th Armoured Division contact maakt met het 101st, lijkt de zwaarste strijd gestreden. Vol ongeloof zien de oorlogscorrespondenten de ravage aan en noemen de chaos ‘Alamo of Europe’. Zelf geven de mannen van het 101st zich de titel: ‘Battered Bastards of the Bastogne Bastion’.Door de vertragende acties ten oosten van Bastogne kon de 101st Airborne Division de bedreigde stad binnenrijden. De eerste troepen van het 501st Para Regiment arriveerden dinsdag 19 december, en werden gelijk richting Neffe gedirigeerd om de terug trekkende Amerikanen van de 9de Armoured Division te steunen. Het 1st Bat. 506th Para Regiment arriveerde in het begin van de middag en werd via Foy naar Noville gestuurd. De volgende dag, 20 december was Bastogne geheel afgesloten als de Duitsers de weg vanaf Neufchateau in handen krijgen. Over de deze weg was een uur eerder Brigadier-General Anthony McAuliffe Bastogne binnengereden. Hij zou het commando gaan voeren over de troepen in Bastogne vanuit de legerbarakken die tegenover het plaatselijke kerkhof liggen.

in en rondom de belegerde stad waren nu onderdelen van het Combat Command B (van de 10th Armored Divison), het 101st Airborne Division en restanten van de teruggetrokken troepen vanuit het oosten. Deze strijdmacht stond tegenover een Duitse overmacht die niet bij machte was een doorbraak te forceren. Team O'Hara bood geduchte tegenstand rondom Marvie. Pantzer Lehr was vanaf Wiltz in tweeën gesplitst en trachtte op die manier door te breken. Maar het vermoeide Team O'Hara kreeg versterking van het 2nd Battalion 327th Glider Infantry Regiment. Een zware aanval op deze troepen was op woensdag 20 december rond het middaguur. Hoe verbeten de links gesplitste colonne van Panzer Lehr ook aandrong, ieder voertuig werd vernietigd door de Amerikanen. Om 13.00 uur was de strijd hier voorbij met de vernietiging van deze Duitse eenheid. Zeker dertig Panzer Grenadiers vonden bij die aanval de dood en er werden dertig krijgsgevangen genomen. De Amerikanen hadden twintig man verloren waaronder vijf doden. Helaas was Noville in het noorden niet te behouden en dit dorpje viel die dag in Duitse handen. Maar het innemen van Bastogne nam teveel tijd in beslag. Generaal von Lutttwitz gaf opdracht om Bastogne heen te trekken. Woensdag nacht sloeg het weer om, het werd kouder en het begon te sneeuwen.

De verdediging van Bastogne was nu in handen van 18.000 Amerikanen, elf afdelingen artillerie, gemechaniseerde kanonnen en ongeveer veertig middelzware tanks. Overtuigd dat ze Bastogne konden innemen, besloten de Duitsers de Amerikanen een voorstel te doen. Op vrijdag 22 december om 11.30 uur kwamen vier Duitse soldaten vanaf Remoifosse onder een witte vlag op de stellingen af van Company F, 327th Glider Infantry Regiment. T/Sgt. Oswald Y. Butler van het 327th stuurde Ernest D. Premetz van het 327th Medical Detachment, naar hen toe omdat deze Duits sprak. De delegatie van de Duitsers bestonden uit een majoor, een kapitein en twee soldaten. De kapitein sprak engels en zei tegen Butler: “We are parlementaires”. De Duitsers werden geblinddoekt en naar de commandopost overgebracht in Marvie. Er werd overleg gepleegd met het hoofdkwartier in Bastogne, met de mededeling dat er enkele Duitsers waren die over de woorwaarden wilden praten voor een overgave. Het gerucht verspreidde zich snel langs de stellingen dat de Duitsers er genoeg van haden en zij zich wilden overgeven .

Major Alvin Jones bracht de voorwaarden naar General McAuliffe. In een kleine bijeenkomst met de staf vroeg McAuliffe wat de condities waren van het papier. ‘Binnen twee uur moesten de Amerikanen zich overgeven anders zou Bastogne geheel verwoest worden. De Amerikanen, die bekend waren voor hun menselijkheid, zouden de bevolking nooit blootstellen aan zoveel bloedvergieten’. McAuliffe schoot in de lach,…"Aw, NUTS!" Deze was er juist van overtuigd, samen met zijn manschappen dat hij juist de Duitsers er enorm van langs gaf. Maar hij moest toch iets tegen de Duisters zeggen. Colonel Kinnard stelde toen voor: ‘om de eerste opmerking op papier te zetten,… NUTS!’ Een spontaan applaus steeg op vanuit de kleine bijeenkomst. Colonel Harper bracht de mededeling naar de Duisters (want hij wilde graag hun reactie zien, "It will be a lot of fun").

Harper ging terug naar de wachtende Duitsers, "Ik heb het Amerikaanse antwoord,..." De Duitse kapitein vroeg of het een geschreven dan wel mondeling antwoord was. Hij kreeg te horen dat het geschreven was. De Duitse kapitein vertaalde het bericht voor zijn majoor. Deze begreep niet wat het inhield,... was het afgewezen of gingen die Amerikanen nu akkoord? Harper verloor zijn geduld: "The reply is decidedly NOT affirmative!" en voegde daar aan toe,..."If you continue this foolish attack, your losses will be tremendous." De majoor knikte stijfjes. Harper bracht de Duitsers terug naar het ontmoetingspunt. Hij vertelde de kapitein,..."If you don't understand what 'NUTS' means,... in plain English it is the same as,... 'Go to Hell!',... and I will tell you something else,... if you continue to attack, we will kill every goddam German that tries to break into this city." De kapitein antwoorde dat zij vele Amerikanen zouden doden,... "This was war." Colonel Harper knikte en zei: "On your way Bud,... and good luck to yah." Hij keek op zijn horloge, het was 13.50 uur en hij had spijt dat hij hen het beste gewenst had.

En zo ging het chaotische geweld rond Bastogne weer verder. De verliezen aan beidde kanten liepen schrikbarend op. Op het eind van de vrijdag de 22ste was de Amerikaanse artillerie nagenoeg door hun granaten heen. Ook de verbandmiddelen en medicijnen werden schaars. Er was grote behoefte aan brandstof en voedsel. Aan het einde van de zaterdag de 23ste waren alle reserves ingezet om de stad te behouden. Het waren de meest benauwde uren voor Bastogne. Overal probeerden de Duitsers door te breken. Vooral de druk vanuit het oosten was enorm en Marvie werd met moeite behouden door Team O'Hara. Vrijdag 22 december 1944 ratelde de telex in het hoofdkwartier van McAuliffe te Bastogne. Het bericht luidde 'HUGH IS ON IT'S WAY'. Dit was een hoopvol bericht, het betekende dat de 4th Armoured Division onderweg was. Dit onderdeel stond onder commando van Hugh Gaffey en hij had van Patton de opdracht 'TO DRIVE LIKE HELL!' en rechtstreeks op Bastogne af te gaan. De hoofdas was de hoofdweg van Arlon naar Bastogne, met op de linkerflank Combat Command B en op de rechterflank Combat Command A die via secundaire wegen zou op stomen. Dit was makkelijker gezegd dan gedaan, om de Duitsers tegen te houden had het VIII Army Corps alle bruggen opgeblazen om een blokkeerlijn te vormen vanaf Martelange naar Neufchateau.

'DRIVE LIKE HELL!'

ZWARE TEGENSTAND

Pas op zaterdag 23 december om 15.00 uur was een bailey bridge gereed van 30 meter over de weg van Arlon naar Bastogne, waarover de hoofdmacht zich kon verplaatsten. Op de linkerflank was het precies hetzelfde, oponthoud door vernielde bruggen en de zware verdediging van de Duitsers remden alles af. Patton ergerde zich mateloos en besloot een kleine Task Force vooruit te zenden die ook gedurende de nacht door zou zetten om Bastogne te bereiken. Toch wist Combat Command B in de nacht van vrijdag op zaterdag al uit te breken naar het noorden. De CCB trok op tussen de huidige N 85 en de huidige N 4 richting Chaumont en vorderde gestaag terwijl CCA nog steeds aan het modderen was rond Martelange.

Chaumont werd verdedigd door de uitgeputte Duitse 5de Paradivisie. Omdat de Amerikanen een 'grote aanval' aan het opzetten waren wat nogal wat tijd vergde, kreeg generaal Kokott de gelegenheid twaalf gemechaniseerde kanonnen naar Chaumont te sturen om de Duitse para's te steunen. De Duitsers zaten in een dilemma. Ze moesten de zuidkant verdedigen waar het 4th Armoured Divison aandrong en ze moesten gelijktijdig Bastogne aanvallen. Zaterdag de 23ste december zag de zwaarste strijd rond Bastogne. McAuliffe's, met zijn 101st Airborne Divison dat gewend was vanuit een ingesloten situatie te 'werken', zag zich genoodzaakt het 8th Army Corps met de hoogste urgentie te vragen om de grootst mogelijke druk uit te oefen met de 4th Armoured Division,… 'The situation for us becomes rather gloomy'. Maar wat the 4th AD ook probeerde, er was geen doorkomen aan.


Zwaar getroffen Bastogne

Combat Command B leed zware verliezen rond Chaumont, er werden elf Sherman tanks uitgeschakeld en 65 Amerikanen kwamen om, waaronder alle officieren. Combat Command A had zware strijd rond Warnach waar 68 Amerikanen sneuvelden en vijf Shermans verloren gingen. Maar zondag 23 december had CCA Warnach in handen. Combat Command Reserve werd vervolgens ingezet om de rechterflank van CCA te ondersteunen. Deze hadden een zware dobber aan het innemen van Bigonville, wat pas veroverd werd op zondagmiddag. Ondertussen bereidden de Duitsers een laatste grote aanval voor op Bastogne die op eerste kerstdag zou moeten plaats vinden. Nu zou de aanval vanuit het noorden en noordoosten ingezet worden met in de voorhoede de 26ste Divisie Volksgreanadiers en verse troepen van de 15de Panzer Grenadiers Division. De oprukkende Amerikanen ten zuiden van Bastogne moesten worden tegengehouden door het 39ste Regiment nabij Assenois. Na een inleidende beschieting om 02.45 uur van de maandagmorgen rukten de Duitsers om 04.00 uur op richting Bastogne. Even leek het erop dat de opzet zou slagen toen 17 Duitse tanks van de 115de Gevechtsgroep uitbraken vanuit Flamizoulle. Optimistisch seinden deze door, dat ze de westzijde van Bastogne bereikt hadden. Ze braken ook door de eerste perimeter heen maar de troepen van het 101st Airborne sloten daarop de Duitse eenheid van achteren weer in en er ontsnapte geen enkele. Op 26 december volgde nog een laatste poging met een aanval van het 26ste Verkenningsbataljon vanuit Isle-la-Hesse, die vruchteloos vastliep op de Amerikaanse houwitsers en anti-tank kanonnen.Om het nog iets erger te maken bereikte Kokott het bericht van het 39ste Regiment Volksgrenadiers dat: 'twaalf Amerikaanse tanks Assenois binnen trokken'. Kokott trachtte nog een onderdeel van het 26ste Regiment Volksgrenadiers er heen te zenden, maar deze waren te uitgeput om nog een deuk in een pakje boter te kunnen slaan.


De route van de 4th Armoured Division

Op eerste kerstdag, maandag 25 december, was Combat Command Reserve (CCR) verplaatst van de rechterflank naar de linkerflank van het CCA om deze zwakke flank meer kracht te geven. Maar deze liepen vast in de verdediging van de plaatsje Remoiville. Toch wisten zij hier binnen te dringen, en tijdens man tot man gevechten werden 327 Duitse krijgsgevangenen gemaakt. Zij naderden Bastogne gestaag, terwijl CCA nog maar vijf kilometer van Arlon gevorderd was. CCB was in Hompré aangekomen, het voormalige hoofdkwartier van Kokott, dat zeven kilometer van Bastogne lag. Op 26 december zou het doel voor het CCR Sibret worden. Het oprukken ging voorspoedig dankzij de (ongevraagde) hulp van enkele Lockheed Lightnings, deze bombardeerden Remichampagne waardoor de Duitse verdediging het opgaf. Ook Clochimont was geen groot obstakel. In plaats van Sibret aan te vallen (omdat men daar een zware verdediging verwachtte, wat achteraf niet zo was) besloten de commandanten van CCR naar Assenois op te trekken. En zo begon bij de eerste schemering om 16.45 uur een inleidende beschieting door 155mm kanonnen op Assenois. Voor de laatste granaat gevallen was trokken de Sherman tanks al schietend voorwaarts. In de voorste tank zat Lt. Charles Boggess en hij zette door om Bastogne te bereiken. Het laatste obstakel was een kleine vierkante bunker aan de rechterzijde van de weg. Drie treffers schoot Boggess in de betonnen verschansing. Het was nu bijna donker, maar Boggess reed nog een honderd meter verder en zag in het voorbij gaan zeker twintig dode Duitsers naast de bunker. Opeens zag hij schimmen en meende de uniformen te herkennen. Boggess riep hen toe: 'Come here!,… This is the 4th Armoured!' Na enige tijd stapte een eenzaam figuur op hen af,…'I'm Lieutenant Webster of the 326th Engineers, 101st Airborne Division, glad to see you!' En zo kwam in theorie op dinsdag 26 december 1944 om 16.55 uur een einde aan het beleg van Bastogne.


Bastonge houdt vol

Terwijl Bedell Smith met Bradly aan het praten was , trok de Amerikaanse 101e luchtlanding divisie Bastonge binnen omzich te voegen bij de eenheden van de 9e en 10 e pantserdivisies die de stad verdedigen . De volgende dag trok het Duitse 47e pantserkorps volgens opdracht ten noorden en ten zuiden om de stad heen , de belegering aan de 26e volksgrenadierdivisie overlatend . Toen de bevelhebber van deze eenheid , Luitenant-Generaal Heinz Kokott , De Amerikaanse commandant van Bastonge , McAuliffe , een ultimatum stelde om zich over te geven , kreeg hij uiterst botte en typische Amerikaanse antwoord ‘ NUTS ‘ of in goed Nederlands ‘ val dood ‘ . Het moreel van het garnizoen werd hooggehouden , allereerst door de oprechte steun van de bevolking onder aanvoering van de Burgemeester , monsieur Jacmin. Ten tweede door het zware gebulder van de kanonnen van het Amerikaanse 3e legerkorps , dat aankondigde dat de tegenaanval in het zuiden was ingezet . In het noorden van de Ardennen stelde een aanval van de Amerikaanse 30e divisie , door de Duitsers ‘ Roosevelts SS ‘ genoemd , Hodges in staat de sector van het dal van de Ambleve af te sluiten . Hij deed dit door de stelling die ingenomen werd door het Amerikaanse 5e korps , langer te maken . Toch slaagde Dietrich erin , door links van zijn 1e SS-panserkorps het 2e pantserkorps in de strijd te werpen , De Duitse aanval nieuw leven inblazen . Op 21 december 1944 dwong hij Hasbrook om Saint-Vith te verlaten . Door tussenkomst van het Amerikaanse 18 e Luchtlandingskorps en daarnaast het 7e legerkorps van Generaal Collins en de 3e pantserdivisie , konden de geallieerden langs de lijn Manhay-Grandmenil-Hotton-Marche weer een aangesloten front vormen .

Montgomery spreekt een woordje mee

Bij de uitoefening van zijn taak als bevelhebber van de 21e legergroep had Monty een paar moeilijkheden met zijn Amerikaanse ondergeschikten . Zijnvoornaamste taak was , te verhinderen dat de Duitsers de Maas overstaken .Als hij daar maar in slaagde , deed het hem weinig als hij hier of daar in de Ardennen een dorpje verloor .Hij voerde de veldtocht aan volgens de principes uit 1918 : dicht eerst de bres en begin dan , als je er helemaal klaar voor bent , een tegenaanval . Hodges , Collins en Ridgeway hadden er echter een grote hekel aan , terein te verliezen . Ze wilden de vijand hun kracht laten voelen .Om zich tegen alle onvoorziene omstandigheden te wapenen , legerde de angstvallig nauwgezette Montgomery halverwege Namen en Brussel het Britse 30e korps van Generaal Horrocks . Hierdoor vergrootte hij de bewegingsvrijheid van het zich verplaatsende Amerikaanse 1e leger , waarbij tot 24 december 1944 248.000 manschappen en 48.000 voertuigen betrokken ware

Boven : Een ingegraven Amerikaanse mortier-stelling

De strijd word voortgezet

Tegen 22 december 1944 had von Rundstedt in Koblenz al besloten tot onmiddellijke terugtrekking uit het treffen in de Ardennen , dat op niets scheen uit te lopen Vanzelfsprekend weigerde Hitler in Ziegenberg zijn goedkeuring aan deze beslissing te geven . Hij dacht dat hij weer tot de aanval kon overgaan , als hij de reserves van de Duitse strijdkrachten in de strijd zou werpen . Dan konden ze tenminste Bastonge veroveren . Het was een doorn in zijn oog , dat de Amerikanen daar waren .

Boven : De Amerikaanse mankracht legt gewicht in de schaal . Terwijl de Duitse aanval door gebrek aan reserves vastliep ,kon Eisenhouwer een voorduurende stroom van manschappen en matrieel naar elke bedreigde sector sturen .

De geallieerde Luchtmacht doet van zich spreken

Op 23 december 1944 was er in de Ardennen eindelijk heldere zoneschijn . Onmiddellijk stegen de geallieerde vliegtuigen op . De eerste dag al werden 2.000 opdrachten uitgevoerd en in de drie volgende dagen nog eens 15.000 opdrachten . Op 24 december 1944 vielen 2.000 Amerikaanse bommenwerpers , vergezeld van 900 jachtvliegtuigen , de vliegvelden bij frankfort en de verbindings-knooppunten bij Kaiserslautern , Bad Münster , Koblenz , Neuwied en Euskirchen aan .Bij deze aanvallen gingen 39 geallieerde vliegtuigen verloren . Tegelijkertijd werden met succes aanvallen uitgevoerd op de vijandelijke achterhoede en op bepaalde doelen op het strijdtoneel . Ten slotte konden 961 Dakota's en 61 zweefvliegtuigen 850 ton vooraden en munitie boven het belegerde Bastonge uitwerpen en dat was zeker niet minder belangrijk dan de andere operaties waarbij de geallieerde luchtmacht was betrokken . De keerzijde van de medaille was dat het stadje Malmedy , dat al in Amerikaanse handen was , door een vergissing tweemaal werd gebombardeerd . Het Duitse 6e pantserleger raakte uitgeput , maar het Duitse 5e pantserleger slaagde erin veertig kilometer in noordwestelijke richting op te rukken langs de lijn Saint-Hubert-Rochfort-Dinant .Door deze opmars kwam de linkerflank van Patton in gevaar . Daaromliet Eisenhouwer ijlings versterkingen aanrukken voor het Amerikaanse 3e leger. Daarmee waren volgens de berekeningen van het geallieerde opperbevel , op 24 december 1944 32 geallieerde divisies in de strijd of in reserve aan het front in de Ardennen . Daar lagen 29 Duitse divisies tegenover .

Onder : Deze foto van gesneuvelde Duitsers geeft een indruk van de verbetenheid waarmee de slag om Bastonge werd uitgevochten . De Duitse soldaten werden , nadat eerst de tanks die hen beschermden waren vernietigd , door Amerikaansemachinegeweervuur neergemaaid .

Patton ontzet Bastonge

Met het ontzetten van Bastonge had Pattons 3e leger heel wat moeite . De Duitse 5e luchtlandingsdivisie van Luitenant-Generaal Hellmann bood , rechts van het Duitse 7e leger , energiek tegenstand . Het duurde tot 26 december 1944 eer de Amerikaanse 4e pantserdivisie onder Generaal-Majoor Gaffey erin slaagde met het belegerde garnizoen in verbinding te komen en dan nog alleen maar via een smalle doorgang van slechts een paar honderd meter breed .

General Maxwell Taylor, die in Amerika was ten tijde van het offensief, kon eindelijk op 27 december naar zijn mannen van het 101st Airborne Division. De bevoorrading en de afvoer van gewonden ging nu via de route Assenois naar het zuiden. Ondanks verwoede pogingen van de Duitsers op 30 december vanuit de bossen van Marenwez en uit het westen om deze route weer in handen te krijgen lukte dit niet meer.


Foto onder: General Taylor feliciteert General McAuliffe met het behoud van Bastogne ,

Van gedeeltelijk succes tot duidelijke nederlaag

Toen Hitler van deze nederlagen op de hoogte werd gebracht , nam hij er afstand van . Hield hij zichzelf voor de gek of probeerde hij anderen voor de gek te houden ? Op 28 december 1944 stak hij een redevoering af tegen zijn Generaals die aan operatie ‘ Nordwind ‘ tegen het Amerikaanse 7e leger zouden deelnemen . Het uitvoeren van zijn voorgenomen plannen is hem absoluut onmogelijk gemaakt . De psychologische factor ,werkt ook niet in zijn voordeel : de publieke opinie levert scherpe kritiek . Hij zal zich er nu ook in moeten schikken dat niet eerder dan augustus een eind van de strijd mag worden verwacht , en misschien zelfs niet eerder dan de jaarwisseling Maar in plaats van zijn 5e en 6e pantserleger snel terug te trekken tot achter de Siegfriedline , stond hij er op dat deze legers onder de meest onmogelijke omstandigheden de Ardennen moesten proberen te behouden . Zo veranderde Hitler het gedeeltelijk succes van 16 december in een duidelijke nederlaag . De waarheid hiervan blijkt duidelijk uit de verliezen die aan beide zijden werden geleden . Aan manschappen verloren de Amerikanen 76.890 doden en gewonden , tegen 81.834 Duitse doden en gewonden . De Amerikanen verloren 733 Tanks . De Duitsers 324 .Ergingen 592 geallieerde vliegtuigen verloren tegen 320 Duitse vliegtuigen . Daarbij komt echter dat de Amerikanen hun verliezen aan materieel steeds met gemak konden aanvullen , maar dat was bij de Duitsers niet het geval .

Foto boven : date : 7 January 1945 Location: near Fraiture, Belgium Description: With their 75mm guns alert for flank attack, these Third Armored Division medium tanks wait on a snow-covered road in Belgium for a knocked-out tank to be cleared from the roadway ahead. The tanks are advancing on the northern flank of the German Bulge in Belgium. Manhay-Houffalize [road] near Baraque Fraiture,

Artillerie geschut in de buurt van Malmedy 1945

 

Zondag 17 december 1944
In de Oostkantons
Schönberg - St-Vith -Wereth - Herressbach - Meyerode

Luitenant Eric F Wood tekst nederlands

Luitenant Eric F Wood Englich text

 

De stad werd zo goed als plat gebombardeerd in december1944 en van de oorspronkelijke gebouwen blijft maar weinig over .Het stratenplan bleef wat het was en ongewijzigd . Op 15 november1944 tekende iemand van de 2° infanteriedivisie een kaart van de stad . Vermits de 106° de posities van de 2° een na een overnam , kunnen we veronderstellen dat de verschillende hoofdkwartieren , wagenparken enz . Op de zelfde plaatsen hebben gelegen . Enkel de codenamen zullen anders en verschillend zijn geweest

St-Vith

http://www.st.vith.be/

http://www.st.vith.be/60jahre/?Das_Programm

http://www.museum-poteau44.be

http://www.nat-military-museum.lu/

------------------------------------------------------